Het politieke leven trekt zich, met lemen voeten, opgang. Eind september verwachtten we de “Septemberverklaring” van de Vlaamse regering, in oktober de state of the Union van de Belgische regering en deze week hebben we de state of the Union in het Europees parlement gehoord en de miljoenennota van de Nederlandse regering tijdens Prinsjesdag.
Bij ons wordt naarstig gezocht naar 2 respectievelijk 10 miljard om de begroting op koers te houden. Voorafgaand worden er ballonnetjes opgeladen over de standpunten van de verschillende partijen. Zoals bij het pokeren tracht men de onderhandelingen ten gunste van eigen inzichten te beïnvloeden. Hoe anders kan je de stelling “er is te veel landbouwgrond” verklaren?
In Nederland worden de protesten grimmiger. De aanpak van het stikstofprobleem verschilt van onze aanpak door een andere en directere omschrijving van het probleem en voorgestelde oplossingen. Hier verloopt het proces trager en uitdovend maar daarom niet minder dramatisch voor de veehouders.
In de jaarlijkse State of the Union legde Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen de prioriteiten voor het beleid uit. De toespraak stond in het licht van de geopolitieke spanningen en de interne incidenten waaronder de hete en droge zomer.
De intenties om Europa weerbaarder te maken voor het klimaat, waterbeheersing en economische slagkracht zijn lovenswaardig doch niet nieuw.
De vermindering van de administratieve lasten gaat te traag. In tegendeel, het lijkt wel dat de lasten eerder toenemen dan verminderen.
De hand mag eindelijk aan de ploeg slaan.
Europa moet een kader creëren dat snelheid in uitvoering mogelijk maakt. De regeldruk en de Europese procedures vertragen hopeloos de uitbouw van een duurzaam en econologisch Europa. Zet daarbij nog twee wispelturige buren bij en je hebt een cocktail van stilstand en angst. Een cocktail dat aanzet tot pokergedrag.
De ontwikkeling van artificiële intelligentie is een Amerikaanse en Chinese aangelegenheid. Europa gaat trachten de achterstand in te lopen en toespitsen op de strategische sectoren waaronder de agrovoedingsindustrie.
Verdere aandacht gaat naar waterbeheer en voedselzekerheid. De aanzet is gegeven. Het is nu aan het Europees Parlement, waar het voor de een te laat en te weinig is en voor de ander te ambitieus.
Het pokerspel kan beginnen.
