Kennis is de enige grondstof die we hebben. Deze zin horen en lezen we geregeld in allerlei verklaringen en rapporten. Hoe het met de kennis gesteld is, is genoegzaam gekend. Ons onderwijssysteem staat onder druk. De leerkrachten gaan gebukt onder de administratieve druk en hebben te weinig tijd voor de hoofdopdracht: kennis overbrengen.
Waar hebben we dit nog gehoord?
Sinds het uitbarsten van het conflict tussen Iran en Israël-VS is de prijs van ruwe olie gestegen tot boven de 100 dollar per vat. De hoogste stijging sinds 2022. Een prijsstijging van een grondstof die we met zijn allen zullen voelen. Na Venezuela en nu Iran zien we dat de geostrategische belangen en spanningen tussen de drie supermogendheden, VS, Rusland en China toeneemt om de bevoorrading van grondstoffen veilig te stellen. Het strategisch belang van het bezitten van en het beheren van grondstoffen kan niet meer onderschat worden.
De ontziltingsinstallaties in de Golfregio worden door beide partijen bestookt met drones en raketten. Hierdoor dreigt er een drinkbaar watercrisis te ontstaan voor de miljoenen mensen in de regio.
Deze twee aspecten, grondstof en water, plaatsen de agrarische sector in een alarmerend daglicht.
Ervan uitgaande dat een groot deel van de landbouwproductie gelijk gesteld kan worden als grondstoffenproductie voor de voedingsnijverheid (akkerbouw-melk-vlees) bezitten we in ons land in de feiten twee grondstoffen met name kennis en landbouwproductie. Beide grondstoffen moeten omarmd en gekoesterd worden door de beleidsmakers.
Landbouw is als grondstoffenproducent strategisch van kapitaal belang. De sector hoort benaderd en behandeld te worden als een strategische sector. De productie van grondstof voor voeding is de start van een economische ketting welk een maatschappij, hier of elders in de wereld draaiende houdt. Het erkennen van de landbouw als strategische sector gooit de duurzaamheidstrajecten zoals de 3 P’s niet overboord. Integendeel, het concept van de 3 P’s “people, planet, profit” kan versterkt worden indien het evenwicht tussen de 3 P’s hersteld wordt. Daartoe moet het besef bij de bewindvoerders groeien dat de omstandigheden wijzigen. De 3 P’s mogen niet eindigen in een overlevingsmodus.
Zonder nadenken en zorgeloos eten we driemaal daags. Houden zo, is ook een strategische keuze.
Op oude foto’s vind je nog de groene letters op de tractoren “geen toekomst zonder landbouw, zonder landbouw geen toekomst“.
Actueler kan niet …
