Sereniteit

De voorbije weken heeft de wolf weer toegeslagen. De gemoederen en de emoties laaien hoog op.

We weten wel dat nieuwsgaring gericht kan zijn op spektakel en scoops en dat de geïnterviewde personen geen of weinig ervaring hebben met de media maar toch, soms waren er tenenkrullende citaten te lezen en te horen.

Het is niet duidelijk wanneer de laatste wolf uit België verdween. In de Ardense bossen vind je een gedenkplaat met het jaartal 1845, met de vermelding dat koning Leopold I hier een wolvenpaar heeft afgeschoten. Andere verhalen gaan over 1866 en latere jaren zoals 1898.

Feit is dat in onze contreien gedurende meer dan 100 jaar geen wolf meer voorkwam. In 2011 werd er in Wallonië een wolf gespot en 7 jaar later was Vlaanderen aan de beurt.

Samen met het verschijnen van de wolf blijkt dat er in ons land wolf experts voor handen zijn. Zij roepen op om samen te leven met de wolf.

Ten tijde van het verdwijnen van de wolf telde ons land (1895) 6.381.432 inwoners. Op 1 januari 2025 telde ons land 11.825.551 inwoners, bijna een verdubbeling. Zonder enige expertise te claimen kan gesteld worden dat samenleven moeilijker is dan in de 19de eeuw.

In 2021 stelde de SALV samen met de Minaraad een briefadvies op i.v.m. de subsidieregeling voor de wolfwerende maatregelen. Het advies is weer brandend actueel. In het bijzonder verwijzen we naar de voorfinanciering, je moet de betaalbewijzen indienen, en de niet gespecifieerde termijn van uitbetaling.

Fijntjes willen we erop wijzen dat de wolfwerende maatregelen niet worden gesubsidieerd voor paarden met een schofthoogte van meer dan 148 cm indien gelegen buiten de schutkring van 6 maanden.

Nu de regeringen staan voor de opmaak van de begrotingen en er stemmen opgaan om de federale financiering van de gewesten te herzien is een kosten-baten analyse van de aanwezigheid van de wolf te overwegen.

Verwijzend naar de Franse haan Maurice die symbool stond voor de specifieke maatschappij vorm die het platteland en haar bewoners kenmerkt, voelen de plattelandsbewoners zich, weliswaar doorspekt van emoties, niet begrepen in het debat.

Aan de overkant van de oceaan is er iemand die dit onbehagen perfect capteert. Waar dit toe leidt horen en zien we iedere dag …